Veertig jaar de Terschellinger – Oprichter Floor Twisk blikt terug. ”Een krant vóór en dóór Terschellingers”

Eerste kennismaking met Terschelling
Floor Twisk (1942) kwam in 1960 voor het eerst op Terschelling, via zijn vrouw Riet Meuleveld, die het eiland al kende
doordat er familie van haar woonde. Maar ook doordat hij veelvuldig in Uitgeest op bezoek ging bij de in Oosterend geboren Marie Zorgdrager, die met haar man Klaas de Jong het plaatselijke postkantoor runde. Het eiland bleef trekken, zodat ze op zoek gingen naar een zomerhuisje. In 1975 kochten ze een boerderij aan de Dorpsstraat 1 in Hoorn. Het voorhuis was woonruimte en het achterste deel bestond uit appartementen voor de verhuur. “In die tijd woonden we nog in Uitgeest en werkte ik bij het laboratorium van de Hoogovens (nu Tata Steel). Ik had bij de UvA in Amsterdam wis- en natuurkunde gestudeerd. Maar we wilden heel graag naar het eiland.” In 1983 verhuisden ze definitief naar Terschelling.

Hoe het begon
Floor speelde met de gedachte om een eilandkrant te beginnen. Hij kende een dergelijk concept uit zijn geboortedorp
Uitgeest. “Daar had je De Uitgeester. Alles stond erin: dorpsnieuws, sport, advertenties en familieberichten. Dat vond ik prachtig. Dat wilde ik ook voor Terschelling. De Harlinger Courant had wel twee pagina’s voor Vlieland en Terschelling, maar dat voelde toch niet van hier.” En zo rolde op dinsdag 5 november 1985 de eerste Terschellinger van de pers: een wekelijks gratis huis aan-huisblad voor zo’n 1.500 adressen. Op verzoek van de Terschellinger Ondernemers Vereniging (TOV) werd al snel de dag van uitgifte veranderd van dinsdag naar donderdag. “Het maken en drukken gebeurde aanvankelijk bij ons in huis, later in een tot drukkerij omgebouwde oude woonkeuken van de boerderijwoning. Daar stond de pers samen met nog wat andere machines en lag heel veel blanco papier. Boven op de boerderijzolder was een eenvoudige donkere kamer gebouwd voor het rasteren van foto’s en het belichten en ontwikkelen van aluminium offsetplaten.” 

Ambachtelijk werk
Floor deed heel veel zelf. Hij had eerst wel hulp van Esther Cupido-de Jong, en later van Corine van Dingen, die de teksten tikten op de fotozetter. “Dan alles uitknippen, opmaken en met lijm vastzetten. Als ik nu terugkijk denk ik: hoe kreeg ik het voor elkaar? Maar het ging. En ik was gelukkig nooit ziek. Omdat ik vaak tot diep in de nacht werkte, kwam de politie weleens langs om te kijken of alles goed ging. Dan dronken we een bakje koffie en ging ik weer door.” De redactie bestond in die tijd uit eilanders Bertina Hofman (later Renske Gorter), Gerard Muiser, Els Smit-Zwanenburg (later Ina Zeeders) en Floor zelf. “Iedere maandagochtend kwamen ze bij mij thuis. Dan bespraken we wat er in de krant moest. Ik vond het belangrijk dat het echt om de mensen ging. Het was een krant vóór en dóór Terschellingers.” Na verloop van tijd konden lezers ‘vriend’ worden van De Terschellinger, en uiteindelijk werd het een betaald weekblad. “Als iemand van het eiland naar de wal verhuisde, werd er vaak een abonnement cadeau gegeven. Zo bleef het contact met Terschelling levend. Dat was een groeimarkt”, aldus Floor. “Wij begonnen met 1500 kranten, dat was al een hele toer. Want het was niet alleen de krant, er kwamen ook rouwdrukwerk, menukaarten, briefpapier en van alles tussendoor.”

De drukkerij aan de Dorpsstraat
In 1986 kon Floor, na een tip van postbode Jort Roos, de drukkerij aan Dorpsstraat 57 overnemen van Jelle Cupido, die op tragische wijze na een brand in zijn huisje was overleden. Cupido had een klein winkeltje in het voorhuis en drukte vooral rouwkaarten en geboortekaartjes. “Het was een eigenzinnige man”, vertelt Floor. “Soms stond er een fout in een rouwkaart. Dan zei hij glashard: ‘Die wordt toch maar één keer gebruikt,’ en weigerde de fout te herstellen.” Het voorhuis bleef winkelgedeelte, waar zijn vrouw Riet (en later Cecile Hek-van Oordt) vanaf 1 mei 1990 een postagentschap runde. Daarachter bevond zich de drukkerij en nog verder naar achteren was een oude boerenschuur, waar een plek werd gemaakt voor de donkere kamer en opslagruimte voor papier, enveloppen en archief.

Altijd doorgaan en slagroomtaart
Naast de krant draaide de drukkerij altijd door. “Als er iemand overleed, stopte ik de pers. Dan moest de rouwkaart eerst. We hadden maar één pers. Het was soms hectisch, maar dat hoorde erbij.” Ook drukte hij onder meer De Grasmaaier, een uitgave van De Groene Weide. “Hessel deed zelf de opmaak en wij drukten het. Dat was hartstikke leuk.” Bij het uitkomen van de 250e Terschellinger bedacht Floor een actie: wie het eerste nummer nog had en kwam laten zien, kreeg een slagroomtaart. “Er kwamen 94 mensen met het eerste nummer. De bakkers hadden topdrukte en bij ons liep het flink in de papieren”, lacht hij.

Afscheid
Op 31 december 1995 stopte Floor noodgedwongen met de krant. “Mijn vrouw werd ziek, dat was de reden. Het deed pijn om te stoppen, maar het moest.” De familie Brink nam de drukkerij over en de familie Twisk verhuisde terug naar Uitgeest. Daar werkte Floor tot 2010 bij de octrooiafdeling van Corus (voorheen Hoogovens). Daarnaast werd hij in 2002 benoemd tot archivaris bij het bisdom Haarlem. Op 1 mei 2023 ging hij daar echt met pensioen. “Ik heb altijd iets met geschiedenis gehad. Mensen zoeken herinneringen en historie, net zoals in een dorpskrant.” Stilzitten doet Floor evenwel niet, sinds 2002 is hij wekelijks nog actief als archivaris in de aloude historische Benedictijnse Sint-Adel bertabdij in Egmond-Binnen.

Terugkijkend
“Het was jarenlang keihard werken”, zegt Floor. “Maar het was een prachtige tijd, waar ik met genoegen op terugkijk.” Nog altijd volgt hij als trouwe abonnee de Terschellinger met belangstelling. “Het doet me deugd dat de krant er nog steeds is en zich verder ontwikkelt. Het is mooi dat jullie de mensen en het eiland centraal blijven stellen. Dat is de kracht van het blad. Zo begon het en zo blijft het, ook na veertig jaar.” [HB]