Manon op Oerol – de Badgast

14 juni 2024 – Daar zat ik dan. Op een overvolle boot naar Terschelling met een mengelmoes aan mensen. Naast mij zat een opgewonden en kleurrijke groep dames plannen te maken voor de rest van de week. Er werden telefoons, papierwerk en volgeschreven notitieboekjes bijgepakt met voorstellingen en plekken waar ze naartoe moesten in vier dagen tijd. Er was zoveel keuze, maar er moesten beslissingen genomen worden. Ik voelde de stress opkomen en dacht na de eerste aanblik van het Oerol-programma: ik probeer het later nog wel een keer.

Nou, dat zat er de eerste dagen niet in. Er was geen ontkomen aan! Oerol was overal!

Ik zag slierten van (vooral) fietsende vrouwen voorbijkomen op versierde fietsen. Soms was er een man bij, maar deze fietste of liep zwijgend achter de kudde aan. Ik ging twee keer kijken op festivalterrein De Deining, maar door de kou en wind had ik het al snel gezien en las thuis liever een goed boek bij de open haard.

Pas op woensdag begon ik nieuwsgierig te worden. De zintuigen stonden weer op scherp en we konden gaan buitenspelen. Ik was op West-Terschelling en liep tussen de opgewonden Oerol-mensen door. In mijn hoofd had ik inmiddels een bingokaart met aspecten die ik kon afvinken wanneer ik ze had gezien. Niet dat ik oordeelde, ik constateerde alleen:

▢ Lawaai Broeken
▢ Felgekleurde en korte pittige kapsels
▢ Te kleine rugzakjes voor de meegenomen spullen
▢ Heuptasjes
▢ Feestelijke outfits subtiel afgemaakt met wandelschoenen
▢ Versiering op het stuur van huurfietsen. Later begreep ik dat het was om je fiets probleemloos terug te vinden.
▢ En poncho’s. Heel veel poncho’s! Poncho’s voor de hele dag, je kon maar beter voorbereid zijn op een bui.

Op straat stond een bord met daarop de aankondiging van een optreden. Het trok mijn aandacht, en nog voordat ik het geheel goed kon lezen, werd ik aangesproken door Karl. Na een paar grappen heen en weer had ik een kaartje gekocht en liep ik het dorpshuis van West-Terschelling binnen. De zaal zat al aardig vol (ik kon alweer drie bingo-kaarten afstrepen) en ik nam vooraan plaats.

Een knappe man zat achter de piano in te spelen en onze blikken kruisten elkaar kort. Ik ging er goed voor zitten. Het was een goede voorstelling met verhalen en liedjes over vroeger en nu. De samenhang was mooi en ik was geraakt. Na zijn optreden kwam zijn compagnon die de lachers van de zaal makkelijk op zijn hand kreeg. Ook zijn optreden vond ik mooi, puur en kwetsbaar.

Na afloop bedankte ik de heren vriendelijk voor hun inzet. Ergens voelde ik dat er een vervolg zat aan dit optreden. Tegen de tijd dat ze uitgespeeld waren, was de laatste boot al van het eiland. Als het zo moest zijn, zou ik ze geheid later in café het Zwaantje tegenkomen.

Die avond ging ik naar een trage voorstelling op het strand. Het was saai, koud en winderig. Nadat ik 45 minuten had gekeken naar twee mensen die van stenen en ijs een boog aan het bouwen waren, sloop ik voorzichtig van de tribune. Op naar café het Zwaantje!

Daar werd ik vriendelijk begroet door mijn favoriete barman Bernard. “Mevrouw Kragt, wat leuk dat je er bent. Mooie Nel? Natuurlijk, komt eraan!” Ik wierp een blik om me heen en verdomd… de heren van die middag zaten precies in de hoek waar ik ze had verwacht. Ik hoefde niet lang na te denken en liep met mijn biertje naar hun tafeltje. “Hé… bekende gezichten… Waar heb ik jullie eerder gezien?” Drie lachende mannen. Dat is een goed teken! Onze nadere kennismaking was begonnen.

Voor ik er erg in had was het twee uur en verlieten wij als laatsten de tent. Ik had een kostelijke avond gehad met leuke gezellige mensen. De energie stroomde weer door mijn lichaam. De rest van de week ging ik helemaal op in het Oerol Spektakel. Ik bekeek nog een aantal voorstellingen en de avonden werden gevuld met nog meer nieuwe ontmoetingen. Ik vergat helemaal dat ik overdag ook nog een beetje moest werken en online meetings had, maar dat was eigenlijk een goed teken.

Toen ik de laatste avond nog even ging wandelen over het strand zag ik de mooiste zonsondergang van de week, en werd ik vergezeld door een grote groep zeehonden in de branding. Opgeladen met nieuwe energie ging ik de volgende dag naar huis. Het regende pijpenstelen, maar het zonnetje had ik in mijn hart meegenomen. Oerol, je bent geweldig!