Column Ernst – Dapper – 8 januari 2026

Ergens midden op de Veluwe bevindt zich een bijzonder museum. In de zomer van 2012 moet ik er een bezoek gebracht hebben, want vlakbij me hangt een affiche van de toenmalige tentoonstelling. Soms kijk ik ernaar. Soms maar liever niet. Het is namelijk nogal een dingetje. Niet dat de poster bijvoorbeeld van een bijzonder groot formaat is, het heeft meer te maken met wat er op te zien is. Het zijn deze woorden: ‘verlangen naar volmaaktheid.’ Niet misselijk dus!

Onder deze drie woorden is een beeldhouwwerk afgebeeld. Het lijkt wel wat op een ei. Je kunt het in werkelijkheid in het Kröller-Müller museum bekijken. En dan kun je zien dat het lijkt op een ei, want als je beter kijkt, zie je dat de prachtige, gladde, bronzen vorm, anders dan een ei, geen regelmatige vorm heeft, maar asymmetrisch is. Voor de Roemeens-Franse beeldhouwer Constanin Brâncusi die het beeld in 1924 maakte, staat de sculptuur voor volmaakte schoonheid. Het beeldhouwwerk draagt als naam Het begin van de wereld. Het verwijst naar het begin en het mysterie van het leven. Het leven dat uit een ei(cel) voortkomt.

Precies op de allerlaatste dag van het oude jaar zat er een grote envelop in de brievenbus. Na openmaken bleek de zending een ‘recovery kalender’ te bevatten, ‘living life on life’s term – one day at a time’. Bij de eerste maand is voor eilanders een bekend dier te zien: een zeehond, die ligt te zonnen op het strand. Het is een grijze, nogal rimpelige verschijning in het gele zand. Met zandkorrels overal verspreid over het lichaam van het zeezoogdier. Op de achtergrond zie je de zee. Onder de zeehond is deze tekst te lezen. ‘Imperfection is a form of freedom.’ Happy New Year!